web analytics

De drie … Nederlandse regisseurs in Duitsland

Reacties zijn gesloten


Een regisseur wil niets liever dan films maken, maar daar is niet altijd gelegenheid voor. Veel Nederlandse cineasten vertellen hoe ze hebben moeten ploeteren om hun nieuwste werk van de grond te krijgen. Wat minder vaak onder de aandacht wordt gebracht, is dat sommige filmmakers er voor kiezen om een beter klimaat op te zoeken. We kennen de succesverhalen van Paul Verhoeven en Jan de Bont, maar ook buiten Hollywood zijn er gunstigere werkplekken dan in ons eigen land. Hieronder drie Nederlandse regisseurs die het met succes bij onze oosterburen probeerden.

Ate de Jong
De Jong is in Nederland vooral bekend door zijn verfilmingen van Een Vlucht Regenwulpen en Brandende Liefde, maar eind jaren ‘80 vertrok hij naar Amerika om daar verschillende klussen aan te nemen; naast een aantal speelfilms regisseerde hij ook een aflevering van de populaire serie Miami Vice. Maar in de jaren ’90 was de regisseur vooral in Duitsland te vinden, waar hij verschillende films en series voor televisie regisseerde (o.a. Wenn ich nicht mehr lebe en Wenn der Präsident 3x klingelt). Inmiddels ziet het ernaar uit dat De Jong na 25 jaar weer terugkomt naar Nederland. Het Bombardement, over de gruwelijke aanval op Rotterdam in 1940, moet in 2013 in de bioscoop verschijnen.

Guido Pieters
De naam zal lang niet iedereen bekend voorkomen, maar Pieters was in de jaren ’70 en ’80 een productieve regisseur met grote successen. Ciske de Rat, zijn bekendste film, staat nog altijd in de top 10 van best bezochte Nederlandse films aller tijden. Na Op Hoop van Zegen lukte het hem ondanks vele pogingen niet om nog een film van de grond te krijgen. Na jaren Nederlandse televisieseries te hebben geregisseerd, kreeg hij het aanbod om in Duitsland te werken.

Pieters in een eerder stadium tegenover NeerlandsFilmdoek.nl: “Het in Duitsland werken was een toevalligheid. Een producente zag Ciske de Rat en wilde dat ik een Sperling kwam maken in Berlijn. Daarna nog een, en daarna in Hamburg een Heimatgeschichte met dezelfde hoofdrolspeler, Dieter Pfaff, getiteld Das Erben von Greetsiel. Dit vijftig minuten durende verhaal werd een ‘knaller’; herhaald, herhaald en nog eens herhaald. Uitnodigingen voor het maken van andere formaten (K3 en Grossstadtrevier) volgden. Ik was zoveel in Duitsland bezig, dat ik de Nederlandse markt een beetje vergat. Ook omdat hier in Hamburg (en Berlijn) een regisseur nog een beetje regisseur is. Hier wordt men nog betrokken bij het formuleren van een script, het uitzoeken van acteurs en het afwerken van een productie in montage, muziek en geluidseffecten. Bij tv-producties in Nederland is de regisseur nog alleen maar een politieagent die het ‘verkeer’ op de set regelt en verder bij niks anders betrokken is.”

Ben Verbong
Zijn regiedebuut Het Meisje met het Rode Haar behoort tot de Nederlandse filmklassiekers en ook zijn tweede film De Schorpioen werd goed ontvangen. Maar zijn daarop volgende films werden steeds minder gewaardeerd. Toen De Flat in 1996 werd neergesabeld, vertrok Verbong naar Duitsland. Na een aantal jaar succesvol voor televisie te hebben geregisseerd, kon hij ook aan de slag met bioscoopfilms. De komedie Das Sams werd in 2001 de succesvolste film van het jaar in Duitsland.

In 2002 vergeleek Verbong in een interview met Cinema.nl de Nederlandse filmindustrie met de Duitse: “In Nederland zijn zowel de regisseurs als de producenten onzeker door die kleine markt. Ze krijgen te weinig kansen. Dat maakt hun werk verkrampt. In Duitsland heb je Tatort, de vrijdagavond-krimi, de dinsdagavond-familiefilm, de ZDF-televisiefilm. Dat is serieus werk allemaal. Tatort is toch een speelfilm van anderhalf uur, gemaakt met een budget van 1 miljoen euro. Er kijken 7 tot 10 miljoen miljoen mensen naar, zonder dat je meteen grote risico’s loopt. Als het niet lukt, dan is er gewoon een mindere Tatort-aflevering gemaakt. Vergelijk dat met Nederland. Een tegenvaller betekent zo’n beetje einde carrière.”

Een gedachte over “De drie … Nederlandse regisseurs in Duitsland

  1. Bij tv-producties in Nederland is de regisseur nog alleen maar een politieagent die het ‘verkeer’ op de set regelt en verder bij niks anders betrokken is.”

    Wat een onzin! Dat is helemaal niet zo. Verre van zelfs. Tenminste niet bij de producties waar ik bij betrokken ben geweest of van heb gehoord. Het is duidelijk dat Guido al een tijdje niet meer in Nederland werkzaam is, zullen we maar denken.

Reacties zijn gesloten.