De film moet een epische vertelling worden over het leven van De Ruyter, die furore maakte als ‘zeeheld’. Hij speelde een belangrijke rol in de eerste drie Nederlands-Engelse oorlogen in de 17e eeuw. De film wordt geproduceerd door Klaas de Jong (De Hel van ’63) en kent een budget van zo’n acht miljoen dollar. Hiervan zou al tweederde zijn gefinancierd.

De opnames van de film moeten in 2013 plaatsvinden in Nederland en Groot-Brittannie.

1942. In het door de nazi’s bezette Amsterdam besluit de joodse Walter Süskind handjeklap met de SS te spelen. Het is een levensgevaarlijk kat- en muisspel, waarmee hij honderden kinderen van transport naar de concentratiekampen weet te redden. Terwijl de razzia’s toenemen en het net zich verder sluit rond de joodse gemeenschap, riskeert Walter alles wat hem lief is en toont hij de moed van een held. Een even aangrijpende als adembenemende, waargebeurde geschiedenis.

San Fu Maltha van Fu Works (Oorlogswinter, Zwartboek), Jeroen Koolbergen van Cadenza Films (Tirza) en Reinier Selen (Nothing Personal, Van God Los) produceerden Süskind in coproductie met VARA.

De Gouden Film, Platina Film en Diamanten Film, worden door het Nederlands Film Festival en het Nederlands Filmfonds toegekend wanneer er voor een Nederlandse film tijdens de roulatie respectievelijk 100.000, 400.000 en 1.000.000 bioscoopkaartjes zijn verkocht. De Kristallen Film wordt uitgereikt aan Nederlandse documentaires die 10.000 bioscoopbezoekers hebben getrokken.

Süskind draait momenteel in 112 zalen in Nederland.

Monique van de Ven, Renée Soutendijk en Willeke van Ammelrooy: wie het tegenwoordig over vrouwelijke iconen uit de Nederlandse filmgeschiedenis heeft, heeft het over hen. Maar er zijn natuurlijk meer actrices in Nederland die de pannen van het dak spelen of hebben gespeeld. Een verzameling van drie actrices die hun sporen ruim en breed hebben verdiend.

Acteren
De klassieke definitie van een acteur betreft ‘iemand die een personage uitbeeldt in een rollenspel of verhaal.’ Het acteren heeft zich in de loop der jaren, in navolging van de ontwikkeling in de cinema zelf, ontwikkeld van statisch en toneelmatig naar  meer dynamisch spel. Onder andere de introductie van de geluidsfilm, nieuwe camera’s en digitale effecten hebben de acteur gedwongen anders tegen zijn of haar vak aan te kijken. Tegenwoordig zorgt de 3D-techniek voor een compleet nieuwe ervaring voor de acteur.

Actrices over het vak
‘Ik heb wel eens omstandigheden meegemaakt waarvan ik dacht: Zo laat je beesten nog niet aan hun lot over.’ (Henriëtte Tol, De Droomfabriek, 1988)

‘Je wordt [in internationale producties] erg apart gehouden. Je wordt meteen na de opname naar je caravan geleid en pas weer opgehaald als je voor een nieuwe opname nodig bent. Ik heb nog steeds de prettigste herinneringen aan de films die ik in Nederland heb gedaan, voornamelijk door het ‘team-work’-gevoel.’ (Renée Soutendijk, De Droomfabriek, 1988)

‘Vroeger had ik altijd het gevoel dat ik gezellig moest meedoen en ook een toepje moest leggen. Ik was eigenlijk meer bezig andere mensen te behagen dan me aan mijn rol te wijden. Dat doe ik niet meer, dat gaat ten koste van mijn werk.’ (Monique van de Ven, De Droomfabriek, 1988)

‘De druk wordt zwaarder naarmate je dit werk langer doet, er wordt meer van je verwacht en je hebt zelf de ambitie steeds beter te worden. [Ik] kan niet iets in mijn eentje creëren, ik heb de feed-back van die mensen nodig, als zij niet tot mijn familie gaan behoren, durf ik niet te spelen. Zonder drie crew maak ik geen film.’ (Monique van de Ven, De Droomfabriek, 1988)

‘Natuurlijk stort je niet alles leeg in de eerste take. Dat kan ook niet, omdat een scène wordt opgebouwd uit totalen, mediums en close-shots, je moet het steeds weer kunnen overdoen. Je moet dus absoluut weten wat je aan het doen bent, ook voor de continuïteit. Het is een vereiste dat je je bewust bent van elke beweging, van elke pauze en van elk dingetje dat je doet.’ (Renée Soutendijk, De Droomfabriek, 1988)

‘Op het toneel acteer je vanuit jezelf naar buiten toe, gespreid in de breedte. Voor een camera doe je precies het tegenovergestelde: je richt je emotie op één punt, in de engte, meer gesloten. Daar kun je niet breed spelen, want dan verdwijnt het buiten beeld. De emoties zijn even hard gebald maar op een enkel punt gericht.’ (Henriëtte Tol, De Droomfabriek, 1988)

Selectie
Vraag een willekeurig iemand op straat drie Nederlandse actrices te noemen en hij of zij komt ongetwijfeld met namen als Monique van de Ven, Renée Soutendijk, Willeke van Ammelrooy en Carice van Houten. Naast bovengenoemde namen denken wij echter onder meer nog aan Linda van Dyck, Johanna ter Steege, Will van Kralingen, Halina Reijn, Anne-Wil Blankers, Loes Luca, Anneke Blok, Carine Crutzen, Annet Malherbe, Catherine ten Bruggencate, Ellen Vogel, Kitty Courbois, Lily Bouwmeester, Elsie de Brauw, Maria Kraakman, Renée Fokker, Kim van Kooten, Monic Hendrickx, Thekla Reuten, Tamar van den Dop, Ricky Koole en Rifka Lodeizen – maar een selectie dwingt nu eenmaal tot het maken van keuzes. Om het iets makkelijker te maken hebben we in onderstaande selectie de nieuwe generatie stiekem op één hoop gegooid, het is mede aan hen te danken dat het Nederlandse filmpubliek de Nederlandse film de laatste jaren steeds meer omarmt.

-          Carice van Houten (fragment: Alles is Liefde)

-          De nieuwe generatie (fragment: De Vloer op tijdens NFF 2009)

-          Monique van de Ven (fragment: Amsterdamned)

In totaal zal het aantal producties dat door het filmfonds gesteund wordt worden teruggebracht van 135 naar 100. Naast een vermindering van de bestedingsruimte, vindt er ook een herverdeling van het te besteden budget plaats.

“In de plannen is voor nieuw talent, innovatie en korte animatiefilms 4,1 miljoen euro beschikbaar. Onder ervaren makers van speelfilms, lange animatiefilms, lange documentaires en internationale coproducties is 12 miljoen euro te verdelen. Voor grote bioscoopfilms wordt 8 miljoen euro vrijgemaakt. Naast 25 speelfilms worden voortaan ook 12 co-producties waarin Nederlandse producenten een minderheidsrol hebben door het fonds ondersteund.”

Het filmfonds heeft het beleidsplan 2013-2016 ter goedkeuring aangeboden aan het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.

Bron: Het Parool / Novum

Januari 1963. Ondanks het barre weer besluit het bestuur van het Friese Elfstedencomité, onder druk van de media, met de kleinst mogelijke meerderheid van stemmen, dat de Elfstedentocht doorgaat. Tussen de duizenden die een startbewijs veroveren bevinden zich soldaat Henk Buma (Cas Janssen), boerenzoon Sjoerd Lelkama (Lourens van den Akker), arbeider Kees Ferwerda (Chris Zegers) en verpleegkundige Annemiek (Chava voor in ‘t Holt). Alle vier hebben zo hun reden om deze tocht der tochten te rijden. Door de dramatische en heroïsche gebeurtenissen zal deze Elfstedentocht, ook voor Henk, Sjoerd, Kees en Annemiek, als een van de meest legendarische de geschiedenis ingaan.

Het record aantal kijkers is des te opmerkelijker, omdat pas dinsdag 31 januari, mede door het winterse weer, werd besloten om de film een dag later uit te zenden.

In de bioscoop was De Hel van ‘63 een redelijk succes. Op 17 december 2009 ging de film in meer dan 80 bioscopen in première, waarna de film bijna een kleine 270.000 bezoekers trok.

Vanaf vandaag kan het Nederlandse filmpubliek in o.a. de categorie Beste Nederlandse film, Beste Nederlandse acteur en Beste Nederlandse actrice zijn of haar stem uitbrengen via www.rembrandts.nl.

De shortlists zijn samengesteld door vakjury onder leiding van producent en initiatiefnemer van de Rembrandt Awards: René Mioch.

Dit jaar is er een nieuwe categorie aan de Rembrandt Awards toegevoegd, namelijk de Beste Nederlandse jeugdfilm. Dit omdat is gebleken dat Nederland erg goed en creatief is op het gebied van produceren voor een specifieke jonge doelgroep.

Beste Nederlandse film
All Stars 2: Old Stars
Alle tijd
Black Butterflies
De Bende van Oss
De Heineken ontvoering
Gooische vrouwen
New Kids Nitro
Nova zembla
Rabat
Sonny Boy

Bekijk alle genomineerden op en stem via www.rembrandts.nl.

De Dijk is Dicht
Geregisseerd door Anton Koolhaas
met Kees Brusse, Jan Teulings, Henny Alma, e.v.a.

Bij een bombardement in 1944, nota bene van de geallieerden, verliest de jonge boer Bert zijn vrouw. Na de oorlog begint zijn dorpje Westkapelle aan de wederopbouw, maar Bert kan zich er niet toe zetten om mee te helpen. Hij is depressief en vergeet de mensen om zich heen. Uiteindelijk weet hij zich te herpakken en er het beste van te maken met zijn medebewoners.

Langzame start
De Nederlandse filmindustrie kwam maar moeizaam op gang na de oorlog. Er werden amper films gemaakt; in 1951 en 1952 zelfs helemaal geen. De firma Polygoon-Profiliti, bekend van de Polygoon-journaals in bioscopen, leek vlak na de bevrijding flink wat schade in haar reputatie te hebben opgelopen. Ze waren nooit kritisch geweest over de Duitsers, en hun bekende bioscoopjournaals waren altijd relatief luchtig gebleven. Maar al snel was het Polygoon-journaal groter dan ooit.

Het ging zo goed met het bedrijf dat de directie zelfs ruimte zag om een speelfilm te laten maken. Twee werknemers van Polygoon werden uitgekozen om de taak op zich te nemen: Anton Koolhaas, redacteur van het bioscoopjournaal, en Piet Buis, de vaste cameraman. Hun opdracht was om dramatiek te zoeken in het Zeeuwse landschap, waar na jaren afzien de landbouw weer zou moeten gaan bloeien.

Hoop en moed
De film moest dus vooral hoop en moed uitstralen, om Nederland tijdens de wederopbouw een hart onder de riem te kunnen steken. Koolhaas schreef zelf het scenario over een man die na de oorlog en de dood van zijn vrouw, langzaam weer opstaat en zijn plaats weet te vinden. De film werd nooit een commercieel succes, maar liet de enkele bezoekers met een opgeheven hoofd de zaal weer verlaten. De Dijk is Dicht kwam opnieuw onder de aandacht na de Zeeuwse watersnoodramp van 1953.

Pers
De pers kon vooral het innemende verhaal en de fraaie beelden waarderen, maar bekritiseerde wel de structuur en samenhang. Ellen Waller schreef destijds in het Algemeen Dagblad dat de Nederlandse speelfilm een grote stap voorwaarts had gezet, maar dat er tussen de prachtige beelden en de voortgang van het verhaal geen eenheid was te vinden: “De film dankt haar kwaliteit in de eerste plaats aan haar bevrijdende schoonheid, waardoor vele malen een ontroering wordt gewekt, die de grote structurele leemten van het geheel gedeeltelijk heeft kunnen overbruggen.”

Maar die losse structuur werd door anderen juist als vernieuwend gezien. Charles Boost schreef in De Groene: “Het is een van de belangrijkste verdiensten van de film De Dijk is Dicht dat zij zo volledig mogelijk gebroken heeft met de algemeen geldende amusementsregelen en zich duidelijk gedistantieerd heeft van de schema’s en handigheidjes, waaruit het merendeel van de lopende films is opgebouwd.”

Of De Dijk is Dicht echt zo innovatief was mag in het midden worden gelaten. De moedige poging om met deze film aan een wederopbouw van de Nederlandse filmindustrie te beginnen, is memorabel.

Van zijn armoedige jeugd tot zijn letterlijk knallend einde – zijn as werd met een vuurpijl de lucht in geschoten – alles moet in de film te zien zijn. “Als filmmaker is het maken van een film over een volksheld als André Hazes aantrekkelijk. Een man waar voor de begrafenis de hele ArenA vol stroomt met 48.000 man. Wiens dood het hele land in beroering brengt. Zo’n man is een icoon.”

De film moet in september 2014, tien jaar na zijn overlijden, in de bioscopen te zien zijn.

De Nederlandse producenten: “Wij zijn enorm trots op dit succes. Naast de remake in België hebben ook andere landen veel belangstelling voor Black Out. Het is een verhaal dat qua inhoud internationaal aanspreekt en ook de personages kunnen in het buitenland goed gecast worden.”

De Belgische producenten zijn Jan Vrints van Mollywood (Hasta la Vista) en Tomas Leyers van Minds Meet (Little Baby Jesus of Flandr). Thrillerschrijver Luc Deflo  (Lust) zal de Belgische versie van het scenario schrijven. Het is de bedoeling dat de Belgische remake van Black Out nog in 2012 in de Belgische bioscopen te zien is.

In Nederland draait de film in bijna 60 bioscopen en kwam na het eerste weekend als hoogste nieuwe binnenkomer binnen op nr. 7 in de Top 20 van best bezochte films.

De belangrijkste rollen worden vertolkt door Raymond Thiry, Katja Schuurman, Birgit Schuurman, Kim van Kooten, Alex van Warmerdam, Ursul de Geer, Robert de Hoog, Renée Fokker, Bas Keijzer, Marwan Kenzari, Horace Cohen, de kickboksers Sem Schilt en Joop Kasteel, en de rappers Willie Wartaal en Kempi.

Black Out is geproduceerd door Orange Film en Hazazah Pictures in coproductie met BNN en werd geregisseerd door Arne Toonen (van o.a. Dik Trom). Het scenario is geschreven door Melle Runderkamp en is geïnspireerd op de roman ‘Merg en Been’ van Gerben Hellinga. De distributie in Nederland wordt verzorgd door Benelux Film Distributors.

De film vertelt het verhaal van ex-crimineel Jos Vreeswijk. Op de dag voor zijn huwelijk wordt hij wakker met een pistool in zijn hand naast een onherkenbaar lijk. De onderwereld beschuldigt hem bovendien van het stelen van twintig kilo cocaïne. Jos krijgt 24 uur de tijd om alles op te lossen. Bijkomend probleem is echter dat hij een black out heeft. Lukt het hem om te voldoen aan het ultimatum en op tijd te zijn voor zijn eigen huwelijk?

Pervola, Sporen in de Sneeuw (1985)
Vergeten, maar beloftevolle speelfilm van Orlow Seunke (De Smaak van Water, Kaas), waarin twee broers de laatste wens van hun vader respecteren en elkaar voor het eerst echt goed leren kennen. De film werd opgenomen in het koude Noorwegen, waar de geluidsman zijn oor vast vroor aan zijn koptelefoon, het paard door de kou volledig lam geslagen was en cast en crew regelmatig hun tenen en vingers moesten tellen om te kijken of er door de vrieskou niet per ongeluk een verloren was gegaan. Maar de ontberingen waren niet voor niks: het resultaat mocht er uiteindelijk meer dan zijn.

Oorlogswinter (2008)
Het hoofdpersonage Michiel fietst en loopt zich in Martin Koolhovens Oorlogswinter een ongeluk door de sneeuw. En dat ook nog in de hongerwinter van 1944-45. Gelukkig is het ditmaal maar film, maar Oorlogswinter laat wel als enige speelfilm – vooruit, De Aanslag (1986) opent wat dat betreft ook treffend – een goed beeld zien van de koude en barre omstandigheden die deze laatste oorlogswinter domineerden. Dat de film daarnaast ook nog eens prima in elkaar zit, maakt het plaatje compleet.

De Hel van ’63 (2009)
Een film over de Elfstedentocht uit 1963 kan natuurlijk niet zonder sneeuw. En niet zo’n beetje ook. De omstandigheden destijds waren niet alleen ondraaglijk, maar ook onmenselijk. Flink wat ijs, een dik pak sneeuw en enkele sneeuwstormen maakten de tocht tot de meest legendarische ooit. De authentieke beelden lieten de daadwerkelijke kou al goed voelen,  Steven de Jongs vermakelijke epos weet met hulp van de huidige digitale technieken de sfeer eveneens treffend neer te zetten. Een flink bord ouderwetse snert zal de kijker beslist goed doen.

Kruimeltje (1999)
Met een budget zo’n 5,2 miljoen gulden heeft het productieteam van Kruimeltje een bewonderenswaardige prestatie geleverd. Het Rotterdam van de jaren twintig komt daadwerkelijk tot leven in dit even vlotte als hartverwarmende avontuur rond straatschoffie ‘Kruimeltje’. Vrijwel volledig ondergedompeld in de sneeuw, zet de film een sterke sfeer neer en is ze ongetwijfeld een van de witste Nederlandse films ooit.

Alles is Liefde (2007)
Sneeuw werkt altijd om een romantische, warme sfeer te creëren. Zeker omdat de kijker het associeert met de koude, maar sfeervolle winterdagen en kerstmis – een feest dat iedereen natuurlijk het liefste met zijn of haar geliefde doorbrengt. Zo ook in Joram Lürsen’s Alles is Liefde, met in de hoofdrollen Carice van Houten en Michiel Romeyn,  dat de eerder nog ruziënde koppeltjes weer bij elkaar laat komen in een sneeuwend decor, warm belicht en ondersteund door een fijne, romantische soundtrack. Sneeuw kan dus wel voor warmte zorgen. Of, zoals Carice van Houten het zegt: ‘Sneeuw is zacht en lief.’