Een interview met Sacha Polak over Hemel
Twee maanden geleden hadden nog maar weinig mensen van haar gehoord, maar met twee films op het prestigieuze filmfestival van Berlijn kwam daar snel verandering in. Sacha Polaks korte film Broer werd geselecteerd voor het Generation-programma en haar speelfilmdebuut Hemel ontving er uiteindelijk de prijs van de internationale filmjournalistiek. Het drama kreeg lovende kritieken en draaide vorige week nog voor het programma New Directors New Films in het MoMA in New York. Polak ging er zelf heen om over haar film te praten. We spraken de 30-jarige regisseur vlak voordat ze in het vliegtuig stapte.
Ben je verrast door al die plotselinge aandacht voor je film?
Ik sta er nu wel echt van te kijken, ik ben ook heel erg blij dat hij voor Berlijn werd geselecteerd, dat was wel echt een opluchting. En dat hij daar dan ook nog een prijs won, dat was echt fantastisch. Dat had ik niet durven dromen. Je weet het natuurlijk nooit. Als er was gezegd dat het een vreselijke film was en dat hij nergens geaccepteerd zou worden, dan had ik het ook geloofd.
Kun je zelf uitleggen waarom deze film zo goed aan slaat?
Ik denk dat ik misschien mazzel heb met de tijd dat de film uitkomt. Vlak na Shame, daarom hebben mensen misschien een soort houvast. Maar dat is maar een gedachte, ik weet niet of dat echt zo is.
Wat vind je daar zelf van, dat je debuut met die film wordt vergeleken?
Ik heb Shame nog steeds niet gezien, maar ik vind Steve McQueen echt een hele goede regisseur. Hunger van McQueen is echt fantastisch, een van de beste debuutfilms die ik ooit heb gezien. Shame moet ook een meesterwerk zijn, ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat mijn film daar op lijkt.
Werkt het in je voordeel dat Hemel ermee wordt vergeleken? Of zou het juist meer in je nadeel kunnen werken?
Als ik dit een jaar later had gemaakt, dan was het misschien gezien als een mislukte kopie, je weet het niet. Nu wordt er heel positief op gereageerd, en dat Hemel met deze film wordt vergeleken is alleen maar een grote eer voor mij. En of dat dan ook in mijn nadeel zou kunnen werken, ja misschien ook wel, ik weet het niet.
Zelfdestructieve of tragische seks zie je de laatste tijd wel meer in films, zoals in Shame, en ook Lena. Kun je dat verklaren?
Ik weet niet waarom dat nu meer gebeurt. Ik kan wat dat betreft alleen over mijn eigen film spreken. Ik las laatst een artikel over dat er tegenwoordig meer seksverslaving zou zijn, maar dat werd dan ook weer weerlegd. Ik weet ook niet wat echt waar is. Voor deze film hebben we heel erg vanuit het karakter een film willen maken. Ik denk dat je vanuit seks op een hele eerlijke manier verhoudingen kunt laten zien, daarmee kun je tot de essentie doordringen.
Hoe is Hemel ontstaan?
Ik had op de filmacademie een korte film gemaakt, Drang, over een meisje dat op zoek is naar liefde en tegen de spiegel over haar seksuele fantasieën praat. Helena van der Meulen had hem gezien en zei dat ze graag iets wilde doen met eenzelfde soort personage. We gingen brainstormen en vroegen ons af hoe het zou zijn als een meisje dat echt tegen mannen zou zeggen. Daar waren we allebei wel nieuwsgierig naar.
Hoe ben je op zoek gegaan naar de actrice om dat personage te kunnen vertolken?
Zoiets gebeurt denk ik heel veel op gevoel. Ik ben heel blij met Hannah, ze heeft het echt goed gedaan. In eerste instantie kwam het doordat ik Hannah en Hans [Dagelet, haar vader in Hemel, red.] samen zag zitten, dat zag er meteen goed uit. En ze kenden elkaar al goed, dus daar zat al een soort vertrouwdheid in. Daarnaast heeft Hannah meerdere kanten. Ze is heel lief en kwetsbaar, maar ze heeft ook een hardere en hoekige kant. Die grilligheid had ik nodig en vond ik in haar. Het was een soort van verliefd worden eigenlijk.
